Zin en onzin van numerieke analyse in de archeologie

Classificatie van archeologische waarnemingen door middel van numerieke analyse is een mogelijkheid om een scherpere classificatie mogelijk te maken.

Gebruik maken van bekende statistische methoden zoals factoranalyse en discriminatieanalyse kan helpen in een multidimensionale ruimte snel een rangschikking te verkrijgen.

We kunnen dit demonstreren aan de hand van een simpel voorbeeld: stel we hebben een willekeurige set blokjes, met volkomen willekeurige hoogte, breedte en diepte. Dat zijn drie dimensies die eenvoudig zijn voor te stellen. We begrenzen de grootte van de blokjes door een set te kiezen van alle blokjes met een inhoud liggend tussen de twee uitersten A en B. De set bestaat uit xx blokjes.

De vraag is nu: hoe sorteren we deze willekeurige set blokjes nu in de dimensies (hoogte, breedte en diepte).

Nu wordt er een dimensie aan toegevoegd, stel: kleur. Hoe sorteren we dan? Deze vierde dimensie is niet meer eenvoudig voor te stellen. Toch moet er een antwoord op de vraag worden gegeven. Zo kunnen er nog meer dimensies worden toegevoegd. De methodiek is nog steeds dezelfde. Dit valt op te lossen met standaard numerieke methoden.

De wezenlijke vraag is uiteraard hoe we deze techniek kunnen toepassen in ons aandachtsgebied: Archeologie! Zijn er praktische voorbeelden te bedenken? Jazeker, denk maar aan aardewerk-classificatie; bijvoorbeeld: Hoe herken je vormen van randfragmenten, en maak je een objectieve inschatting van de dichtst bijliggende soort waarbij dit fragment zou kunnen horen?

Meer weten? Lees het rapport dat hieronder is weergegeven:

Zin-en-onzin-van-numerieke-analyse-in-de-archeologie-13-03-2020-2